Transport do baterii ułatwiała kolej linowa.
Użycie bojowe Podczas I wojny światowej, w związku z przystąpieniem Włoch po stronie ententy, bateria nie była używana bojowo. W 1938 roku została włączona w skład Gwardii Granicznej (GaF) jako 515. Bateria.
W chwili przystąpienia Włoch do II wojny światowej w 1940 roku, dowódcą był kpt. Spartaco Bevilacqua, a załogę stanowiło 320 ludzi. Podczas włoskiej inwazji na Francję, bateria początkowo jedynie 17 czerwca 1940 roku ostrzelała francuski Fort de l’Olive koło wsi Plampinet, który później milczał w obawie przed grożącym mu ostrzałem. Poza tym bateria pozostała nieaktywna do 20 czerwca 1940 roku, kiedy rozpoczęła ostrzał rejonu przyszłego natarcia włoskiego w rejonie Montgenèvre – francuskie forty Janus i Gordan.
Francuzi byli świadomi zagrożenia stwarzanego przez wysoko położoną baterię i już od 1937 roku opracowywali plany przeciwdziałania. Wiosną 1940 roku w tajemnicy zlokalizowali w rejonie Poët-Morand i Eyrette na zamaskowanych stanowiskach dwie sekcje ciężkich moździerzy Schneider kalibru 280 mm mle 1914. Wcześniejsze ich wejście do akcji uniemożliwiała mgła, lecz 21 czerwca 1940 roku ok. godziny 17 warunki poprawiły się na tyle, że francuskie moździerze podjęły ostrzał baterii, korygowany przez obserwatorów z fortów Janus i Croix de Toulouse.