W drugim na początkowe lata po Chr. Ta druga ewentualność jest o tyle wątpliwa, że poeta zajmował się wówczas pisaniem swoich największych dzieł, a na scenie rzymskiej miejsce tragedii zajął wówczas mim.
Recepcja utworu Medea Owidiusza cieszyła się w Rzymie znaczną popularnością. Tacyt piszeː żadne dzieło Azyniusza Polliona ani Messali nie jest tak słynne jak «Medea» Owidiusza albo Wariusza «Tiestes». Bardzo pochlebnie wypowiadał się o niej również Kwintylian, który pisałː Owidiusza zaś «Medea» moim zdaniem jest najlepszym świadectwem, co mógłby z siebie dać ten poeta, gdyby wolał swój talent okiełznać niż pozwolić mu swobodnie hasać. Z całego utworu zachowały się tylko dwa fragmenty, jeden u Senekiː feror, huc illuc, vae, plena deo, drugi u Kwintylianaː servare potuiː perdere an possim rogas. Z pierwszego fragmentu można wnosić, że poeta przedstawił Medeę, podobnie jak po nim Seneka, jako kobietę ogarniętą szałem, a więc odmiennie niż Eurypides. Sztuka była najprawdopodobniej przeznaczona do recytacji, a nie do wystawienia w teatrze, ponieważ poeta napisał po latach w Tristiach, że niczego nie stworzył dla teatru.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Twórczość Owidiusza