Ruch ten rozpadł się w połowie lat dwudziestych na dwa nurty: nurt liberalno-mieszczański i marksistowski.
thumb|Krzyż na lasce marszałka Senatu RP
Polska Ludowa Od momentu powstania Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego konsekwentnie realizowano zasadę świeckości państwa, co znalazło wyraz m.in. w tym, że już w 1944 roku z tekstów ustawowych i deklaracji państwowych usunięto wszystkie elementy noszące charakter wyznaniowy w rodzaju: „W imię Boga Wszechmogącego” itp..
Najważniejszą kwestią z punktu widzenia przemian laicyzacyjnych w Polsce Ludowej było uniezależnienie się państwa od zobowiązań podjętych wobec Kościoła katolickiego przez rząd II RP, zawartych w Konkordacie z 1925 roku. Bezpośrednim powodem podjęcia decyzji o anulowaniu konkordatu był fakt jednostronnego zerwania go przez Watykan w okresie II wojny światowej (chodziło o fakt mianowania dwóch biskupów niemieckich ordynariuszami diecezji na ziemiach polskich). Dalszym krokiem na drodze laicyzacji życia społecznego w Polsce było wprowadzenie (na mocy dekretu z dnia 25 września 1945 roku), obowiązującego w całym kraju świeckiego prawa małżeńskiego, prawa o rozwodach i aktach stanu cywilnego. W tym samym czasie zniesiono przymus zaliczania religii w szkole.