wówczas wstąpił do tamtejszego oddziału Polskiej Organizacji Wojskowej.
W listopadzie 1918 w stopniu podporucznika uczestniczył w obronie Lwowa w 1918 w trakcie wojny polsko-ukraińskiej na stanowisku komendanta prawego pododcinka sektora Bema (jego podkomendni byli określanie jako „bemacy”). Jako były oficer armii austriackiej został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony do stopnia porucznika.
W 1919 został kapelmistrzem 38 pułku piechoty we Lwowie, w 1920 był w stopniu porucznika w tej jednostce. W 1920 został skierowany na front wojny polsko-bolszewickiej. W tym samym roku został współpracownikiem krakowskiego czasopisma „Muzyka i Śpiew”. Został awansowany na stopień kapitana piechoty, ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Został przydzielony do PKU Lwów Miasto, pozostając oficerem nadetatowym 48 pułku piechoty ze Stanisławowa. 21 czerwca 1923 roku został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Powiat na stanowisko I referenta. W lutym 1926 roku został wyznaczony na stanowisko kierownika I referatu administracji rezerw w PKU Lwów Powiat. W tym czasie został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927. W lipcu 1929 roku został przesunięty na stanowisko pełniącego obowiązki komendanta, a w marcu 1932 roku zatwierdzony na stanowisku komendanta PKU Lwów Powiat.