W lipcu 1988 Jordania zmieniła swoją politykę wobec Zachodniego Brzegu, zrzucając odpowiedzialność za niego na OWP, co również podważyło sensowność planu.
W listopadzie 1988 USA udało się przekonać OWP do deklaracji odrzucenia terroryzmu i przyjęcia rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 232 i 338.
W 1989 i 1990 wysiłki USA skupiały się na forsowaniu planu izraelskiego premiera Icchaka Szamira. Wzywał on Palestyńczyków z Zachodniego Brzegu i strefy Gazy do wybrania reprezentacji, która będzie negocjowała tymczasowe warunki samorządności, a później porozumienie o statusie Palestyny. Mimo zabiegów dyplomacji amerykańskiej i egipskiej, Izrael nie chciał uznać negocjatorów związanych z OWP. W marcu 1990 działania dyplomatyczne musiały zostać zamrożone z powodu zmiany rządu w Izraelu i napięcia między USA a Izraelem w sprawie izraelskiego osadnictwa na terenach okupowanych. W czerwcu 1990 wątłe relacje między Izraelem a Palestyńczykami zostały przerwane, gdy Jasir Arafat odmówił potępienia ataku terrorystycznego przeprowadzonego przez frakcję OWP, Front Wyzwolenia Palestyny.