Późniejsze życie Po wyjściu z więzienia i powrocie do rodzinnej miejscowości, okazało się, że jej mąż ożenił się z inną kobietą. Nie znajdując wsparcia w Ragusa, wyjechała najpierw do Neapolu, a następnie do Rawenny, San Remo, Rzymu i Mediolanu. Związała się wówczas ze środowiskiem anarchistycznym, odchodząc od komunistycznych poglądów. Z czasem przeprowadziła się do Szwajcarii, gdzie wydała w 1957 autobiografię pt. Una donna di Ragusa (wł. Dziewczyna z Ragusa), za którą otrzymała w 1976 literacką Nagrodę Brancatiego.
W 1973 zamieszkała razem z córką w Rzymie, gdzie ponownie zaczęła pisać poruszając tematy społeczne. Związała się również z tamtejszym środowiskiem anarchistycznym.
Wybrane publikacje
Una donna di Ragusa (1957) Il carrubo ed altri racconti (1993) Una donna libera (2004)
Upamiętnienie W 2013 powstał film dokumentalny w reżyserii Luca Scivoletto opowiadający o życiu Marii Occhipinti pt. Con quella faccia da straniera – Il viaggio di Maria Occhipinti.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Włoscy pisarze Kategoria:Włoscy komuniści Kategoria:Włoscy związkowcy Kategoria:Włoscy myśliciele polityczni Kategoria:Urodzeni w 1921 Kategoria:Zmarli w 1996 Kategoria:Włoscy rzemieślnicy Kategoria:Włoskie anarchofeministki i anarchofeminiści Kategoria:Obdżektorzy