Diomede Carafa (ur. 7 stycznia 1492 w Ariano, zm. 12 sierpnia 1560 w Rzymie) – włoski kardynał.
Życiorys Urodził się 7 stycznia 1492 roku w Ariano, jako syn Giovanniego Francesca Carafy i Francesci Orsini. Studiował prawo cywilne i był wykształcony w zakresie literatury. 9 kwietnia 1511 roku został wybrany biskupem Ariano. Początkowo uzyskał dyspensę z powodu nieosiągnięcia wieku kanonicznego i nieposiadania święceń kapłańskich, jednak ostatecznie przyjął sakrę. 20 grudnia 1555 roku został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny San Pier Damiani ai Monti di San Paolo. Po nominacji kontynuował prowadzenie odosobnionego życia, będąc zupełnie niezwiązanym z manewrami i intrygami politycznymi swojej rodziny. Dzięki temu, początkowo jako jedyny członek rodziny Carafów nie był zobowiązany do opuszczenia Rzymu, kiedy Paweł IV wygnał pozostałych krewnych winnych nadużyć i okrucieństw. Jednak kilka miesięcy później kryzys się pogłębił i Carafa także został zmuszony do opuszczenia miasta. Po śmierci Pawła IV, w Rzymie miały miejsce zamieszki przeciwko rodowi Carafa, jednak insygnia Diomede Carafy, jako jedyne zostały oszczędzone. Aby odzyskać zaufanie papieża do rodu, kardynał Carafa poparł kandydaturę Giovanniego Angela de’Medici.