wszystkie 3 gatunki są wymarłe. Za synonim A. luscinius uznawano A. hiwae (trzciniak wielkodzioby). Wszystkie cztery wymienione taksony zostały jednakże wyodrębnione jako osobne gatunki na podstawie badań genetycznych.
Morfologia Długość ciała wynosiła około 18 cm, średnia masa ciała samców 35,9 g, samic 32 g. Był to największy spośród trzciniaków występujących na Marianach. Jego długość skrzydła (n=7) wynosiła 85,6 ± 3,2 mm, długość dzioba 37,1 ± 1,8 mm, długość ogona 85,9 ± 4,2 mm, zaś długość skoku 29,8 ± 1,2 mm. Wierzch ciała miał wypłowiałą żółtooliwkową barwę. Grzbiet, kuper i ogon wyróżniały się bardziej rdzawooliwkowym kolorem, brew natomiast matowożółtym, podobnie jak i spód ciała. Tęczówka ciemnobrązowa. Górna szczęka ciemna, żuchwa jaśniejsza. Nogi i stopy jasnoszare.
Zasięg, ekologia i zachowanie Trzciniak słowiczy był endemitem wyspy Guam (Mariany, Mikronezja, Oceania). Ptaki tego gatunku występowały niemal wyłącznie na mokradłach i przyległej do nich roślinności, między innymi w zaroślach Leucaena leucocephala, oraz na obrzeżach lasów rosnących na wapiennym podłożu. Chroniły się w gęstych zaroślach i łatwiej było je usłyszeć, aniżeli zobaczyć. Głos kontaktowy opisano jako donośne i charakterystyczne czuk lub czak.