Historię instytutu tworzyli tacy uczeni jak M. Maksimowicz, M. Kostomarow, P. Żytecky, M. Drahomanow, M. Daszkewyć, V. Peretc, L. Bułachowski, O. i A. Biletski, M. Rusaniwsky, M. Zerow, M. Draj-Chmara, P. Fyłypowycz, O. Nazarewski, S. Masłow, D. Cziżewski, P. Plushch, A. Ishchuk, S. Sawczenko, O. Andriewska, Yu. Żluktenko, N. Raewska, T. Jakimowycz i inni.
Studia w zakresie nauk filologicznych były prowadzone na Uniwersytecie św. Włodzimierza od początku jego istnienia w 1834 roku. W jednostce humanistycznej Wydziału Filozofii otwarto oddział literatury rosyjskiej, który od 1850 r. stał się oddziałem nowo utworzonego Wydziału Historyczno-Filologicznego.
W 1867 r. Wydział Historyczno-Filologiczny podzielono na 3 filie: filologii klasycznej, filologii słowiańsko-rosyjskiej, oraz nauk historycznych.
Z czasem pojawiła się potrzeba kształcenia specjalistów w zakresie romanistyki i germanistyki. W 1906 r., z inicjatywy profesora M.P. Daszkiewickiego i jego ucznia I.V. Szarowolskiego, na Wydziale Historyczno-Filologicznym utworzony został oddział romańsko-niemiecki. V. Szarowolski został pierwszym dziekanem Wydziału Języków i literatur Europy Zachodniej, wnosząc znaczący wkład w jego rozwój.
W 1918 roku został otworzony oddział języka ukraińskiego, literatury ukraińskiej i historii Ukrainy.