Sam Jellinek uczestniczył w wyścigach pod pseudonimem Mercedes od 1889 roku.
Firma przystała na warunki i skonstruowała samochód z czterosuwowym silnikiem o mocy 35 koni mechanicznych, innowacyjnym systemem chłodzenia i skrzynią biegów (które używane są do dziś).
Nowy, lekki, czterosuwowy silnik o zapłonie iskrowym (230 kg) został skonstruowany przez Wilhelma Maybacha (1846–1929). Do budowy skrzyni korbowej po raz pierwszy zastosowano aluminium, cylindry wykonano z szarego żeliwa. Każda para cylindrów miała własny, osobny gaźnik. Całkowita objętość skokowa silnika wynosiła 5913 cm³. Łożyska wykonano z magnalu – aluminium z 5% domieszką magnezu. Samochód został wyposażony w kompaktowe sprzęgło. Skrzynia biegów obsługiwała cztery biegi do przodu i bieg wsteczny. W układzie kierowniczym zastosowano przekładnię ślimakową. Rozstaw osi miał 2245 mm długości (wersja sportowa 2325 mm) a rozstaw kół 1400 mm, co zapewniło lepszą stabilność pojazdu. Hamulce były dostosowane do silnika, na tylnych kołach zamontowano hamulce bębnowe obsługiwane ręcznie i zainstalowany dodatkowy hamulec obsługiwany pedałem.