Ponadto kanclerz RFN Willy Brandt ustalił z władzami w Moskwie, iż konieczne jest porozumienie techniczne regulujące kwestie praktyczne funkcjonowania Berlina jako całości, przy poszanowaniu istniejących rozbieżności stanowisk dwóch państw niemieckich i zachowaniu status quo odnośnie statusów prawnych obu części Berlina, prawomocności układu o granicy polsko-niemieckiej oraz ewentualnego podejmowania negocjacji dotyczących ponownego zjednoczenia Niemiec.
Rozmowy doprowadziły do pierwszego od 1948 r. spotkania kanclerza RFN Willy’ego Brandta z premierem NRD Willim Stophem w Erfurcie oraz do zwołania pierwszego od 1948 r. posiedzenia Sojuszniczej Rady Kontroli Niemiec w Berlinie, celem wypracowania przez czterech aliantów układu regulującego funkcjonowanie praktyczne tego miasta.
Proces negocjacji Związek Radziecki zgodził się na kilka ważnych ustępstw: zrzeczenia się możliwości blokowania ruchu do i z Berlina Zachodniego oraz zaakceptowania związków Berlina Zachodniego i Republiki Federalnej Niemiec.