Stanisław KrólikiewiczW ewidencji wojskowej był określany jako „Stanisław I Królikiewicz” dla odróżnienia od innego oficera, którym był „Stanisław II Królikiewicz”, ur. 6 maja 1901. (ur. 24 kwietnia 1891 w Stryju, zm. 9 sierpnia 1978 w Krakowie) – podpułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Stanisław Królikiewicz urodził się 24 kwietnia 1891 w Stryju. Był synem Karola (1855–1907) i Julii z domu Bronarskiej (1863–1911). Jego braćmi byli: Marian (1880–1939), Kazimierz (1884–1976, architekt), Tadeusz (1887–1970), Mieczysław (1889–1986), Adam (1894–1966, oficer kawalerii, jeździec, medalista olimpijski), Wacław (1900–1983, inżynier, oficer), Oktawian (1903–1941, zabity przez Niemców).
U kresu I wojny światowej został przyjęty do Wojska Polskiego. Będąc w stopniu porucznika 4 listopada 1918 otrzymał rozkaz zorganizowania baterii armat podporządkowanej bezpośrednio Naczelnej Komendzie Wojska Polskiego we Lwowie. Kierując się własną kreatywnością przygotował broń złożoną z uzyskanych kilku austriackich dział polowych, do których improwizując przysposobił niepasujące pociski produkcji rosyjskiej.