Wiktor Bielski (ur. 20 grudnia 1898 w Zagórzu, pow. będziński, zm. ?) – oficer dyplomowany piechoty Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, podpułkownik, działacz niepodległościowy kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 20 grudnia 1898 w Zagórzu, powiatu będzińskiego, jako syn Tomasza i Anny z domu Siemieńskiej. W latach 1910–1918 uczęszczał do gimnazjum w Będzinie. Od września 1917 do listopada 1918 należał do Polskiej Organizacji Wojskowej w Dąbrowie Górniczej. Brał udział w rozbrajaniu Niemców na terenie Zagłębia Dąbrowskiego.
6 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień porucznika ze starszeństwem z dniem z 1 lipca 1920. Był oficerem 1 pułku piechoty Legionów, stacjonującego w Wilnie, wraz z którym uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929. W latach 1930–1932 był słuchaczem II kursu w Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie (XI promocja). Po ukończeniu kursu otrzymał tytuł oficera dyplomowanego. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 123. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Pełnił służbę w Oddziale IV Sztabu Głównego na stanowisko kierownika samodzielnego referatu. Na tym stanowisku pomagał szefowi Wydziału Zaopatrywania ppłk. dypl.