Zakrystia mały|240px|Zakrystia Zakrystia jest jedynym w swoim rodzaju przykładem stylu przejściowego od baroku do rokoka, który właśnie tu zapoczątkował Gerolamo Pesce. Pierwotnie był to refektarz kamiliańskiego seminarium, który w trakcie procesu kanonizacyjnego Kamila de Lellis (1743–1746) został przebudowany na zakrystię i tę funkcję pełni do dziś. Wcześniej, w latach 1738–1741 wykonano w nim prace dekoratorskie. Wnętrze zostało tak zaprojektowana, aby dać perspektywiczną iluzję głębi. Sklepienie zakrystii pokrył freskiem i temperą w 1739 roku Gerolamo Pesce. Malowidło Św. Kamil w chwale ze św. Filipem Neri przedstawia obu świętych na pierwszym planie, unoszących się w ekstazie ku Najświętszej Marii Pannie, otoczonej gronem aniołów. Obraz jest zamknięty po bokach przez wijącą się balustradę, która nadaje kompozycji wrażenie pędu w górę w kierunku nieograniczonej przestrzeni nieba, rozciągającego się ponad postaciami. Ściany zakrystii pokrywają wybujałe dekoracje malarskie, gzymsy, fałszywe okna na ścianach bocznych, wazony z kwiatowymi dekoracjami i skrzydlate putta. Na ścianie czołowej stoi krzyż kamiliański. Nad wieńczącym go łukiem umieszczone zostały figurki aniołów.