15 września 1586 mieszkańcy ponowili swą prośbę, spisując odpowiedni akt notarialny dotyczący tej obietnicy, po czym jeszcze tego samego roku, lub roku następnego, wioska podniesiona została do rangi samodzielnej parafii.
Kościół przechodził szereg powiększeń i upiększeń, najważniejsze z nich były w latach 1627–1930, 1637. W czasie kadencji proboszcza Gian Marii Barbary, w roku 1680, rozpoczęto budowę praktycznie nowego kościoła. W roku 1686 architekt Lorenzo Gafà otrzymał zlecenie zaprojektowania wieży. Ze względu na różne problemy, w tym skutki dżumy z 1676 roku, lata suszy i ubóstwa, a także opóźnione decyzje w sprawie bocznych kaplic, budowa trwała lata. W pełni kościół został ukończony dopiero w roku 1732, jego uroczysta konsekracja przez biskupa Alpherana de Bussan nastąpiła 25 maja tegoż roku.
17 lipca 1822 papież Pius VII podniósł kościół do godności kolegiaty.
Wygląd zewnętrzny i otoczenie Kościół ma imponującą szeroką fasadę podzieloną na pięć zatok z doryckim belkowaniem ciągnącym się na całej długości. Fasada jest uboga pod względem dekoracji, a większość powierzchni ściany jest gładka i pozbawiona ozdobnych elementów architektonicznych.