Ponadto odnowiono stowarzyszenie Liberiga Stelo (Gwiazda Wyzwoleńcza) i dostosowano jego statut do nowych okoliczności.
W Robotniku Esperanckim redaktor, Lanti, opublikował serię artykułów, wydanych później w postaci broszury pt. For la Neŭtralismon! (Precz z neutralnością!), w której dokładnie wyłożył problem organizacyjny i stwierdził, że:
1. esperanto nie powinno być dla robotników celem, lecz środkiem,
2. robotnicy esperantyści powinni zorganizować się niezależnie,
3. należy nie tylko propagować, ale także używać, stosować język,
4. robotnicy esperantyści powinni się zorganizować nie w rodzaju Międzynarodówki zrzeszającej Robotnicze Związki Esperanckie, ale bezpośrednio w beznarodowej organizacji światowej.
Pomysły Lantiego stanowiły rewolucję w ówczesnym postrzeganiu organizacji światowej, jednak stopniowo przyjęła je większość esperantystów ruchu robotniczego. Do Liberiga Stelo zaczęło wstępować coraz więcej nowych członków z różnych krajów. Wzrosło znaczenie Esperantista Laboristo, który od 1920 był oficjalnym organem związku. W sierpniu 1921 w Pradze odbył się pierwszy kongres Liberiga Stelo z prawie 80 członkami 75 narodów. Kongres podjął decyzję o przemianowaniu organizacji na Sennacieca Asocio Tutmonda, a gazety na Sennacieca Revuo (Przegląd Anacjonalny).