żołnierzy i 15 dział, przyjęło nazwę Armii Tamańskiej, zaś jej dowódcą został wybrany Iwan Matwiejew, który dowodził do tej pory pułkiem piechoty złożonym z czerwonych z Ukrainy. Podzieliło się również na trzy kolumny, których dowódcami zostali odpowiednio Jepifan Kowtiuch, Sofonow (dowódca grupy kawalerii) i sam Matwiejew.
27 sierpnia dowódcy zgrupowania podjęli decyzję o przemarszu wybrzeżem Morza Czarnego w kierunku Tuapse, a następnie przez góry do stanicy Biełorieczenskiej i Armawiru, by połączyć się z siłami SorokinaP. Kenez, Red Attack..., s. 186.. Marsz odbywał się w skrajnie trudnych warunkach, bez uzupełnień amunicji, żywności i leków. W ślad za wojskiem poruszało się od 20 tys. do 25 tys. uchodźców – przedstawicieli miejscowej ludności niekozackiej (inogorodnych), którzy popierali władzę radziecką i bali się zemsty ze strony ponownie opanowujących region Kozaków kubańskich. Armia Tamańska była z kolei ścigana przez grupę wojsk Armii Ochotniczej pod dowództwem Andrieja Kołosowskiego, której celem było niedopuszczenie do połączenia sił przez Matwiejewa i Sorokina.