Bitwa nad Boyne – starcie zbrojne, które było punktem zwrotnym w działaniach Wilhelma III Orańskiego w Irlandii przeciwko zdetronizowanemu królowi Jakubowi II Stuartowi. Bitwa miała miejsce 11 lipca 1690 (1 lipca według używanego wtedy w Anglii kalendarza juliańskiego) tuż za miastem Drogheda na wschodnim wybrzeżu Irlandii.
W brytyjskiej tradycji bitwa ta stanowiła część tzw. wojny Wilhelma w Irlandii, zwanej też wojną dwóch królów. Dla świata cała ta wojna stanowiła element składowy wojny palatynackiej.
Bitwa religijna? Bitwa nad rzeką Boyne była decydującym starciem w walce Jakuba, próbującego odzyskać trony w Anglii i Szkocji, jednak głównie jest pamiętana jako starcie pomiędzy anglikańskimi protestantami i katolikami w Irlandii. Obie armie były jednak pod względem religijnym mieszane, przede wszystkim po stronie Wilhelma walczyła gwardia złożona z holenderskich katolików. Wojna w Irlandii była początkiem długotrwałych wysiłków stronników Jakuba (Jakobitów) mających na celu restaurację dynastii Stuartów na brytyjskim tronie. Podczas gdy większość irlandzkich Jakobitów była rzeczywiście katolikami, wielu angielskich i szkockich Jakobitów było protestantami i motywowało swój udział w bitwie przywiązaniem do legalnej dynastii.