izomery podstawione na resztach lizyny lub końcu N mają jedynie 11% aktywności. Sumaryczna aktywność mieszaniny izomerów peginterferonu α-2b składających się na produkt farmaceutyczny wynosi wagowo ok. 28% samego białka. Spekuluje się, że prawdopodobną przyczyną niższej aktywności peginterferonu może być zawada steryczna wprowadzana przez dużą resztę mPEG.
Podobną strategię stosuje się do modyfikacji interferonu α-2a. Stosowany w lecznictwie peginterferon alfa-2a zawiera dwa łańcuchy PEG o masie 40 kD.
Zastosowanie przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C u dorosłych oraz dzieci powyżej 3 roku życia w połączeniu z innymi produktami leczniczymi Peginterferon α-2b znajduje się na wzorcowej liście podstawowych leków Światowej Organizacji Zdrowia () (2017). Jest dopuszczony do obrotu w Polsce (2018).
Działania niepożądane Peginterferon α-2b może powodować następujące działania niepożądane u ponad 10% pacjentów: anoreksja, zaburzenia depresyjne, zaburzenia koncentracji, bezsenność, lęk, labilność emocjonalna, ból głowy, zawroty głowy, duszność, kaszel, biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha, kserostomia, łysienie, świąd, suchość skóry, wysypka, mialgia, artralgia, bóle mięśniowo-szkieletowe, odczyn lub zapalenie w miejscu wstrzyknięcia, zmęczenie, astenia, drażliwość, dreszcze, ból, objawy grypopodobne.
Przypisy
Kategoria:Leki przeciwwirusowe Kategoria:Leki z listy leków podstawowych Światowej Organizacji Zdrowia