Do drugiej połowy XX wieku zachowała się częściowo (osiem domów) charakterystyczna małomiasteczkowa, drewniana zabudowa przyrynkowa. Były to domy ustawione szczytami do rynku, wyróżniające się bezsłupowymi podcieniami utworzonymi poprzez nadwieszenie poddasza lub wysunięcie przed szczyt daszka przyzbowego. Domy te miały najczęściej konstrukcję wieńcową, a rzadziej sumikowo-łątkową. Wyróżniała się wśród nich Karczma Aleksandrowicza – jeden z najstarszych obiektów Jordanowa. W początku XX wieku pierzeja zachodnia uległa przebudowie. Domy drewniane zastąpiono murowanymi kamienicami. Wzniesiono też budynek sądu o historyzującej zabudowie który zaprojektował Jan Sas-ZubrzyckiJan Kurek, Śmierć zabytków Jordanowa, w: Spotkania z Zabytkami, nr 3/1990, s. 2-6, ISSN 0137-222X.
W latach 1911–1913 na rynku stały trzy budynki które w różnym okresie pełniły funkcję ratusza. Pierwszy drewniany stał w pobliżu zachodniego narożnika (rozebrany w 1913), drugi Budynek dawnego Ratusza i Sądu Grodzkiego w Jordanowie i trzeci ratusz wybudowany w 1911 roku stojący na środku płyty rynku.