Socjalizm reakcyjny – ideologia o charakterze konserwatywnym i solidarystycznym. Terminem „socjalizm” posługiwali się w XIX w. niektórzy konserwatyści, broniący ustroju feudalnego przed rewolucją burżuazyjną. W ich ujęciu socjalizm miał być systemem korporacyjnym odzwierciedlającym organiczny ład społeczny, zapewniającym ludowi opiekę ze strony monarchii.
Przykłady We Francji za socjalizm uważał swój korporacjonistyczny program René La Tour du Pin, markiz Chambly de la Charce (1834–1924), autor “Ku nowemu porządkowi społecznemu. Drogowskazy” (1889)Adam Wielomski, Nacjonalizm francuski 1886–1940 – geneza, przemiany i istota filozofii politycznej. Warszawa 2007, s. 231; J. Bartyzel, „Umierać, ale powoli!” O monarchistycznej i katolickiej kontrrewolucji w krajach romańskich, 1815–2000, Kraków 2006, s. 633–636. Wychodząc z podobnych założeń ideowych Akcja Francuska na początku XX w. nawiązała na płaszczyźnie antyparlamentaryzmu współpracę z rewolucyjnymi syndykalistami, w wyniku czego w latach 1911–1912 powstał klub dyskusyjny Cercle ProudhonAdam Wielomski, Faszyzmy łacińskie, Warszawa 2012, s. 19–25.