Twórczość Jego styl osadzony początkowo w późnoromantycznym liryzmie czerpanym od Schumanna, Mendelssohna i Chopina, ewoluował pod wpływem Straussa i d’Indy’ego, a później również i Debussy’ego w kierunku francuskiej lekkości wielobarwnego brzmienia i próby osiągnięcia klasycznego impresjonizmu. W latach 20. starał się zasymilować w swojej muzyce wpływy Strawinskiego i Ravela. W ostatnich latach w jego stylu widoczne jest duchowe pokrewieństwo z muzyką Gabriela Fauré.
Skomponował ok. 250 utworów (137 opusowanych), głównie instrumentalnych. Jest pamiętany przede wszystkim ze względu na muzykę organową (Sonata eroïca, Symphonie concertante). Ważna jest również jego muzyka kameralna (zwłaszcza późniejsze tria, Concert à cinq na flet, skrzypce, altówkę, wiolonczelę i harfę oraz Concerto na kwintet dęty drewniany), a także utwory orkiestrowe (m.in. poematy symfoniczne, uwertury, koncerty na fortepian, organy, skrzypce, wiolonczelę, harfę oraz suity i fantazje). Skomponował liczne utwory instrumentalne, głównie miniatury na różne instrumenty solowe z towarzyszeniem fortepianu oraz operę Félyane (1907, nie ukończ.) i balet S’Arka op.