Podczas obrony Westerplatte bronił placówki „Elektrownia”. Z dokumentacji PCK wynika, iż został wzięty do niewoli i osadzony w Stalagu I A (nr jeńca 2476). Z powodu choroby w 1942 został zwolniony z niewoli wyjechał do Poznania. Pracował w firmie jako monter. W kwietniu 1945 wstąpił w szeregi Milicji Obywatelskiej i w składzie pierwszego jej oddziału przybył do Gdańska. Do lipca 1953 był zatrudniony w wydziale konsumów Wojewódzkiej Komendy MO w Gdańsku na stanowisku zastępcy szefa wydziału. 10 sierpnia 1953 powołany przez Prezydium WRN w Gdańsku na stanowisko sekretarza wojewódzkiego Komitetu Kultury Fizycznej. Od czerwca 1955 był zastępcą przewodniczącego Wojewódzkiego Komitetu Kultury Fizycznej w Prezydium w WRN w Gdańsku. W 1959 ze względu na zły stan zdrowia przeszedł na rentę inwalidzką. Był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach powojennych również działał społecznie.
Pochowany został na Cmentarzu Srebrzysko (rejon IX, kwatera I, rząd 2, grób 18). mały|Grób Michała Blukisa na cmentarzu Srebrzysko Życie prywatne Syn Feliksa i Katarzyny z domu Muraszko. Miał dwóch braci, Mikołaja (1895–1945) i Władysława oraz siostrę Marię.
Żonaty z Ireną z domu Tylewską (ur.