Organy Hammonda znalazły szerokie zastosowanie w muzyce rockowej lat 60. – pierwszymi muzykami, którzy zaczęli posługiwać się tym instrumentem w swoich zespołach, byli Georgie Fame i Graham Bond. Później były zwłaszcza używane przez zespoły nurtu zwanego brytyjską inwazją (m.in. The Nice i Procol Harum), a następnie w rocku psychodelicznym, w rocku progresywnym lat 70. i hard rocku (m.in. Pink Floyd, Deep Purple). W Polsce używane były między innymi przez Czesława Niemena, Andrzeja Zielińskiego i Wojciecha Karolaka. W późniejszym okresie popularność tego instrumentu w muzyce rockowej zmalała.
Organy Hammonda znalazły także pewne zastosowanie w muzyce poważnej, między innymi Karlheinz Stockhausen wykorzystał je w swej kompozycji Mikrophonie II. W muzyce rozrywkowej jednak królowały one przez całe lata pięćdziesiąte i sześćdziesiąte XX wieku. Znaczenie ich zmalało po wprowadzeniu syntezatorów, lecz nawet potem były i nadal są wykorzystywane przez muzyków.
Jedyne na świecie Muzeum Hammonda mieści się w Polsce w Kielcach (Pałac Tomasza Zielińskiego). Stała ekspozycja instrumentów prezentuje ponad 60 modeli organów Hammonda.
Zobacz też
Przypisy
Bibliografia Mała encyklopedia muzyki, Stefan Śledziński (red. naczelny), PWN, Warszawa 1981, , hasło: Hammonda Organy
Kategoria:Elektrofony elektromechaniczne Kategoria:Rzeczy nazwane od osób