Czasopismo „Wszechświat” zanotowało na ten temat anegdotę, że Pankiewicz „odpowiedział młodemu technikowi, który, nie wiedząc z kim rozmawia, odezwał się do Pankiewicza pogardliwie, że „trzeba umieć liczyć”, aby zabierać głos w danej sprawie, (Pankiewicz) odrzekł ze stanowczością i dumą: „Ja uczyłem liczyć tych, którzy pana uczyli liczyć””.
W 1840 został nauczycielem matematyki w Gimnazjum Realnym, które wówczas było największą uczelnią w kraju. Obok tych obowiązków w 1848 roku prowadził także wykłady geometrii wykreślnej na wydziale budownictwa w Szkole Sztuk Pięknych. W 1854 został członkiem komitetu egzaminacyjnego do przedmiotów matematycznych, a w końcu 1854 roku został mianowany inspektorem Gimnazjum Realnego, w którym od 1862 pełnił obowiązki rektora.
Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera II-2-4). Po jego śmierci uczniowie i wychowankowie ufundowali stypendium jego imienia w wysokości 3300 rubli (z możliwością powiększenia do wysokości 5000 rubli) przeznaczone dla zdolnego ucznia warszawskich szkół średnich, wyznania rzymskokatolickiego, z pochodzenia Polaka, które uzyskało zatwierdzenie ówczesnego ministra oświaty publicznej.