W latach 50. i 60. XX wieku pełnił funkcję dyrektora psychologicznego w Youth Aliyah w Europie. W tym charakterze był odpowiedzialny za przydzielanie potencjalnych kandydatów do emigracji do Izraela oraz na różne programy edukacyjne w tym państwie. Odkrył wówczas zróżnicowaną podatność dzieci na rozwiązywanie testów IQ w zależności od udzielanego im wsparcia. To doświadczenie sprawiło, że zakwestionował dotychczasowe przekonania dotyczące stabilności inteligencji i założył, że istotne są różnice kulturowe w stylach uczenia się. Opracował nowe metody oceny i nowatorskie narzędzia dydaktyczne, które kładły nacisk na uwzględnianie elastyczności poznawczej.
Okres ten był również przełomowy w rozwoju hipotezy roboczej Feuersteina, dotyczącej dzieci o słabym funkcjonowaniu środowiskowym i możliwości zmiany ich położenia. Od 1970 pracował w Izraelu, początkowo stosując narzędzia, które opracował do oceny potencjału i do nauczania dzieci z zespołem Downa, a potem także dla ofiar udarów, chorych na demencję, porażenie mózgowe, autyzm i inne schorzenia. Instytut Feuersteina, który założył zajmuje się leczeniem oraz szkoleniem terapeutów i pedagogów przy użyciu metody Feuersteina.