Mózg ludzki charakteryzuje się natomiast plastycznością rozwojową, tak u osób sprawnych, jak i niepełnosprawnych intelektualnie. Poziom inteligencji (IQ) nie jest stały i nieodwracalny, ale jest stanem modyfikowalnym. Wydajność poznawcza zależna jest od narzędzi używanych w operacjach kognitywnych. Udostępnienie właściwych narzędzi uruchamia maksymalne wykorzystanie posiadanych potencjałów intelektualnych. Dzieci zaniedbane lub niepełnosprawne umysłowo w dużej mierze posiadają duży potencjał, jednak nie zostaje on należycie rozwinięty, m.in. z braku stosownego wspomagania, nienależytego wsparcia pedagogicznego i dydaktycznego, czy innych negatywnych okoliczności życiowych.
Nauczyciel lub terapeuta nie jest bezradny wobec orzeczonego poziomu inteligencji ucznia. Praktycy stosujący metodę zmieniają paradygmat nauczania i znacząco przesuwają punkt ciężkości interakcji z podopiecznymi lub uczniami. Nie odkrywają czego uczeń nie potrafi lub nie może zrobić (zrozumieć), ale starają się dociec dlaczego dziecko czegoś nie rozumie, co w przekazie stanowi dlań nieprzekraczalną trudność. Po ustaleniu tych faktów zmieniają formy objaśniania treści, tak by były optymalnie zrozumiałe dla odbiorcy.