Pojawiły się również programy muzyczne i talk show.

W tym okresie kanał dostępny był na niewielkiej części terytorium Francji, głównie w dużych miastach, podczas gdy stacja kierowała większość swoich programów rozrywkowych do widzów z małych miasteczek i wsi. Ponadto nowe kanały nadawały na bardziej nowoczesnym wariancie SECAM, co wymagało do odbioru anteny szerokopasmowej.

Serwisy informacyjne produkowane przez La Cinq osiągnęły sukces, pozostałe audycje w ramówce nie osiągnęły oczekiwanej widowni. Kanał oglądało średnio 5% widzów. Stacja koncentrowała się na informacjach, sporcie i filmach z katalogu Berlusconiego, w tym wielu serialach, filmach telewizyjnych i kinie niskobudżetowym.

Trzecia generacja La Cinq (Hachette) Po trzech latach od uzyskania koncesji na nadawanie, La Cinq był kanałem nierentownym, z dużymi długami, spowodowanymi niepowodzeniem znacznej części tworzonych programów i niską oglądalnością. Robert Hersant zarzucił Berlusconiemu, że sprzedawał La Cinq swoje formaty i licencje na programy za zbyt dużą ilość pieniędzy. Berlusconi nie zgadzał się z tym stwierdzeniem i wygarniał Hersantowi nadmierną produkcję serwisów informacyjnych, które były, jego zdaniem, nieopłacalne.