W 1847 rozpoczęto projektowanie nowego parku. Powiększająca się kolekcja sztuki antycznej spowodowała, że w latach 1850–1854 do barokowego pałacu dobudowano wschodnie skrzydło, które miało służyć jako sala na rzeźby. Po kilku latach Fritz von Farenheid zdecydował o rozbiórce starego pałacu i wzniesieniu nowego w stylu klasycystycznym. Jego projektantami byli rzeźbiarz Albert Wolff, berliński architekt Christian August Hahnemann oraz sam von Farenheid. W latach 1860–1864 powstał wielki pałac nawiązujący do stylu Karla Friedriecha Schinkla. Założenie obejmowało rezydencję oraz 150-hektarowy park z licznymi altanami, świątyniami w stylu doryckim o liczne budynki gospodarcze.
Przed swoją śmiercią Fritza von Farenheid utworzył fundację, która miała zarządzać jego majątkiem na zasadzie ordynacji. Miało to zapewnić niepodzielność zbiorów i uniemożliwić ich ewentualną sprzedaż. Obowiązywała zasada majoratu – cały majątek przechodzić miał na najstarszego krewnego. W 1888 jego spadkobiercą i właścicielem ordynacji został Friedrich von Bujack, syn jego siostry Frederike Charlotty.