Od 1934 rozpoczął studia na Wolnej Wszechnicy Polskiej (Studium Pracy Społeczno-Oświatowej). Tematem jego pracy dyplomowej było: Czy i o ile Towarzystwo Osiedli Robotniczych poprawia warunki mieszkaniowe robotników?. Był jednym z głównych organizatorów Spółdzielni Mieszkaniowej na Kole (w 1939 musiał opuścić pracę i mieszkanie w tej dzielnicy z uwagi na działalność lewicową). Wyjechał do Radomia, gdzie został naczelnikiem Wydziału Oświaty w zarządzie miejskim. Zagrożony aresztowaniem ze strony okupanta niemieckiego przeniósł się do Łukowa, a potem do Siedlec. Podczas pobytu w Łukowie był świadkiem brutalnej akcji likwidacyjnej miejscowego getta, dokonanej przez żandarmów niemieckich ze 101. Policyjnego Batalionu Rezerwy i wspomagające ich oddziały hiwisów; swoje relacje spisał w formie dziennika. W czasie II wojny światowej działał w partyzantce. W 1944 został aresztowany (wraz z żoną) przez gestapo, ale został uwolniony w wyniku nadchodzącej ofensywy sowieckiej. W tym samym roku sprawował urząd starosty powiatowego i Prezydenta miasta Siedlce. W okresie od 24 października 1944 do 20 lipca 1945 pełnił funkcję Dyrektora Naczelnego Lasów Państwowych.