Aby określić minimalne rozwiązania, najpierw znajdujemy te człony, które zawierają minimalną liczbę implikantów prostych. Następnie dla każdego członu znalezionego w kroku 6, zliczamy liczbę literałów w każdym implikancie prostym i znajdujemy ogólną liczbę literałów. Wybieramy ten człon albo człony, które są złożone z minimalnej ogólnej liczby literałów i zapisujemy odpowiednie sumy implikantów prostych.

Przykład metody Petricka

Zredukujmy następującą funkcję:

Wykres implikantów prostych z metody Quine’a-McCluskeya przedstawia się: (uwaga, inaczej niż w punkcie 2, oznaczyliśmy wiersze literami K..Q) | 0 1 2 5 6 7

K (0,1) a'b' | X X L (0,2) a'c' | X X M (1,5) b'c | X X N (2,6) bc' | X X P (5,7) ac | X X Q (6,7) ab | X X

Bazując na znaku X-tej tabeli, budujemy iloczyn sum wierszy, gdzie każdy wiersz jest dodawany, a kolumny są mnożone razem: (K+L)(K+M)(L+N)(M+P)(N+Q)(P+Q)

Używamy prawa rozdzielności, aby uzyskać sumę iloczynów. Również używamy następujących równoważności do uproszczeń: X + XY = X i XX = X i X+X=X. Z tych uproszczeń wynika, że (A+B)(A+C) = AA+BA+AC+BC = A+BA+AC+BC = A+AC+BC = A+BC, których użyjemy na początku, aby zredukować liczbę elementów iloczynu.