Zdaniem krytyków dorobek Stefanii Zarembskiej mieści się w kręgu XIX-wiecznego realizmu i nie uwzględnia gwałtownych przemian, jakie zaszły w sztuce XX wieku. Jedynie rozjaśniona gama barwna wielu jej obrazów wskazuje na powiązania z impresjonizmem. Malarka nieustannie doskonaliła swój warsztat, by wiernie odwzorować przedmioty i wydobyć prawdę psychologiczną modeli. Stosowała na ogół perspektywę linearną, a w pejzażach uwzględniała koloryt lokalny. Chętnie malowała martwe natury na tle draperii, niekiedy z otwartym oknem w tle (Dary jesieni, Owoce i róże). Szczególnie ceniono jej słoneczne pejzaże (Jasna Góra z mego balkonu) oraz portrety i figuralne sceny rodzajowe utrzymane w klimacie pogodnej zadumy (Sanatorium w Wieńcu, Portret matki). Na obrazach Zarembskiej często pojawia się postać starej kobiety troszczącej się o kwiaty, czytającej lub odpoczywającej w parku (Badanie oleandra – czy będzie kwitł?)Stefania Zarembska. Wystawa jubileuszowa w 40-lecie pracy twórczej, Związek Polskich Artystów Plastyków, Łódź 1968, s. 3..
Prace Stefanii Zarembskiej znajdują się między innymi w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie (Łódź – dachy) oraz w kolekcjach prywatnych.
Przypisy