Pod koniec wojny wraz z rodziną przeniósł się do Jarosławia, a następnie do Krakowa. Od 1944 roku kontynuował studia na Wydziale Weterynaryjnym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, które ukończył w kwietniu 1948 uzyskując dyplom lekarza weterynarii.
Od września 1947 do września 1948 pracował jako młodszy asystent i asystent w Katedrze Histologii i Embriologii Wydziału Weterynaryjnego UMCS. Następnie został powołany na kurs przeszkolenia lekarzy weterynarii w Wojskowym Centrum Wyszkolenia i Badań Weterynaryjnych w Puławach. W związku z powiększaniem liczebności armii kurs ten przedłużono do 3 miesięcy i wszystkich kursantów włączono do zawodowej służby wojskowej w korpusie oficerów Służby Weterynaryjnej.
Po nominacji na stopień porucznika został skierowany na stanowisko Szefa Służby Weterynaryjnej w 7 Łużyckiej Dywizji Piechoty w Bytomiu, na etacie której było kilkaset koni. W 1951 został przeniesiony do Wojskowego Centrum Wyszkolenia i Badań Weterynaryjnych w Puławach, gdzie pełnił obowiązki wykładowcy i kierownika Szkoły Podoficerów Weterynarii, kierownika Oficerskiej Szkoły Felczerów Weterynarii i kierownika kliniki doświadczalnej. W okresie tym awansował na stopień majora. W wyniku postępującej mechanizacji armii centrum zostało przekształcone w Wojskowy Ośrodek Naukowo - Badawczy Służby Weterynaryjnej.