Od 31 lipca 1919 do 1 kwietnia 1920 był współpracownikiem Biura Repatriacyjnego przy Poselstwie RP w Paryżu. 1 kwietnia 1920 został przeniesiony do Antwerpii w Belgii w charakterze attaché emigracyjnego; z 1 marca 1922 został tamże konsulem RP. 1 lipca 1928 mianowany konsulem w Konsulacie Generalnym RP w Kurytybie, gdzie pracował do 31 marca 1932. Od 17 września 1932 do 22 lutego 1933 radca w Wydziale Ogólnokonsularnym Departamentu Konsularnego Ministerstwa Spraw Zagranicznych.
Następnie pracował w Ministerstwie Skarbu, które delegowało go w połowie września 1934 do Gdyni, mianując kierownikiem Działu Postępowania Celnego i radcą Urzędu Celnego. Był też prezesem Koła Urzędników Celnych i członkiem Polskiego Związku Zachodniego.
Został zamordowany w masowej egzekucji 11 listopada 1939 w Piaśnicy. Pochowany na cmentarzu Witomińskim w Gdyni.
Życie rodzinne Miał żonę Halinę z Kraszewskich i córkę Danutę. Jego braćmi byli polscy politycy Medard Downarowicz (1878–1934) i Stanisław Downarowicz (1874–1941).
Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości (16 marca 1937)Zarządzenie o nadaniu Krzyża Niepodległości z Mieczami, Krzyża Niepodległości i Medalu Niepodległości (), „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
Przypisy
Bibliografia Adam Boniecki, «Herbarz Polski», 1902, t. V, s.