wziął czynny udział w bitwie pod Polesellą). Obawiając się gniewu papieskiego, w 1510 roku uciekł do swojej diecezji w Ostrzyhomiu, by znaleźć się pod ochroną króla Władysława Jagiellończyka. Rok później podpisał dokument wzywający Juliusza II do stawienia się na soborze pizańskim, jednak potem wycofał się z tej deklaracji, dzięki czemu mógł bezpiecznie wrócić do Ferrary. W 1513 roku Leon X zrehabilitował i ułaskawił kardynała i jego krewnych za udział w wojnach włoskich, a kilka lat później wysłał d’Estego by uczestniczył w zaślubinach jego kuzynki Bony Sforzy i Zygmunta Starego. W latach 1519–1520 kardynał był protodiakonem. Objął swoim mecenatem artystycznem Ludovica Ariostę. Zmarł 3 września 1520 roku w Ferrarze.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1479 Kategoria:Zmarli w 1520 Kategoria:Włoscy kardynałowie XV wieku Kategoria:D’Este Kategoria:Kardynałowie z nominacji Aleksandra VI Kategoria:Ludzie urodzeni w Ferrarze