W 1957 r. zaczął pracę jako ordynator Oddziału Neurologicznego w Wojskowym Centrum Badań Lotniczo-Lekarskich w Otwocku oraz nieetatowy przewodniczący Garnizonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej. Od 1960 zatrudniono go w Wojskowym Instytucie Medycyny Lotniczej, początkowo jako ordynatora Głównej Wojskowej Komisji Lekarskiej (do 1962), jako ordynatora Oddziału Psychoneurologicznego (do 1971), i od 1972 jako kierownika Kliniki Neurologicznej.
W dorobku naukowym miał ponad 130 publikacji. W 1964 r. otrzymał nagrodę szefa WIML za pracę doktorską pod tytułem Nowo twory przerzutowe mózgu, w 1966 nagrodę szefa WIML za pracę pod tytułem Kliniczne badania u osób zatrudnionych w zasięgu mikrofal, w 1971 nagrodę szefa WIML za pracę habilitacyjną Wpływ wibracji na układ neurosekrecyjny mózgu, w 1972 nagrodę komendanta WIML za pracę Badania dynamiki metabolizmu kwasów nukleinowych w jądrze zwierząt poddanych działaniu niedotlenienia wysokościowego i przyspieszeń, w 1977 r.