Po upadku powstania powrócił do pracy dydaktycznej w warszawskiej Szkole Rabinów, a następnie nauczał w wielu innych placówkach oświatowych. W latach 1833–1841 pracował jako nauczyciel w Szkole Obwodowej przy ulicy Nowy Świat, w latach 1841–1842 w Szkole Powiatowej na Muranowie, w latach 1842–1848 w I Gimnazjum w Warszawie, w latach 1848–1860 w Instytucie Szlacheckim, w latach 1860–1862 w Szkole Powiatowej przy ulicy Rymarskiej. W latach 1862–1865 pełnił funkcję dyrektora Gimnazjum w Radomiu.
Zmarł w 1868 roku w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu powązkowskim.
Publikacje Był autorem publikacji z zakresu gramatyki języka polskiego: Części mowy odmieniające się przez przypadki (1838), Mównia języka polskiego (1852).
W połowie XIX wieku uchodził za eksperta w dziedzinie języka polskiego. Pełnił funkcję konsultanta przy redakcji wydań historycznych dokumentów. Historycy zwracali się do niego m.in. w sprawie analizy tekstów ustaw i praw Kazimierza Jagiellończyka z sejmu piotrkowskiego z 1447 roku, w celu wyjaśnienia znaczenia wyrazów nieznanych Samuelowi Lindemu, autorowi Słownika języka polskiego.
Był także encyklopedystą – pisał hasła z zakresu języka polskiego do 28-tomowej Encyklopedii Powszechnej Orgelbranda (1859–1868).