Od 1918 był zatrudniony na stanowisku instruktora przy zasiekach elektrycznych własnego systemu, następnie do 1923 w przedsiębiorstwie Brown-Boveri, do 1925 w Towarzystwie Eksploatacji Soli Potasowych w Kałuszu. Później od 1925 kierował we Lwowie przy ul. Stefana Batorego 1936 własnym biurem budowy elektrowni. W tej profesji dokonywał elektryfikacji zdrojowisk, uzdrowisk i mniejszych miast południowo-wschodniej II Rzeczypospolitej, wśród których do 1930 można wymienić: Kałusz, Skole, Gródek Jagielloński, Buczacz, Sanok, Śniatyn, Horodenka, Dobromil, Ustrzyki Dolne, Biłgoraj, Trembowla, Rohatyn, Dawid-Gródek, Horyniec, Bursztyn, Szczebrzeszyn. Należał do oddziału lwowskiego Stowarzyszenia Elektryków Polskich. W połowie lat 30. prowadził z Jerzym Szczerbińskim Zakłady Mechaniczne „Sigma” spółka z o.o. z siedzibą przy ulicy Dzielnej 21 w Warszawie, które zajmowały się urządzaniem schronów przeciwgazowych według obowiązujących norm. W 1939 Stanisław Szafnicki był przypisany do adresu ulicy Koszykowej 73.
Po zakończeniu II wojny światowej od 1946 do 1949 prowadził przedsiębiorstwo zajmujące się wytwarzaniem urządzeń elektrycznych, które zostało zlikwidowane przez władze komunistyczne. Wówczas zamieszkał w Katowicach.
Zmarł w 1967.