W 1928 ukończył artyleryjskie kursy kadry dowódczej w mieście Dietskoje Sieło (obecnie Puszkin), w maju 1929 został dowódcą artylerii, od listopada 1931 do lutego 1933 był szefem sztabu pułku w Białoruskim Okręgu Wojskowym, w 1937 ukończył Wojskową Akademię Mechanizacji i Motoryzacji Armii Czerwonej i został szefem sztabu 17 Brygady Zmechanizowanej.
Od maja 1938 był szefem Wydziału I Zarządu Wojsk Pancernych i Zmotoryzowanych Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego, potem został zastępcą szefa wydziału Zarządu Wojsk Pancernych i Zmotoryzowanych Armii Czerwonej, w 1941 ukończył kursy przy Akademii Sztabu Generalnego im. Woroszyłowa. Od lipca 1941 jako dowódca 108 Samodzielnej Dywizji Pancernej 50 Armii uczestniczył w wojnie z Niemcami na Froncie Briańskim i Zachodnim, w styczniu 1942 został zastępcą szefa Głównego Zarządu Wojsk Pancernych i Zmotoryzowanych Armii Czerwonej, następnie zastępcą szefa analogicznego zarządu na Froncie Woroneskim. Od kwietnia 1943 dowodził wojskami pancernymi i zmechanizowanymi 40 Armii na Froncie Woroneskim i 1 Ukraińskim, 7 czerwca 1944 otrzymał stopień generała majora wojsk pancernych, w 1944 brał udział w operacji lwowsko-sandomierskiej, w tym zajęciu Lwowa 27 lipca 1944, gdzie został ciężko ranny.