Kardynał został wyświęcony w 1502 roku, a rok później został podniesiony do rangi kardynała prezbitera i otrzymał kościół tytularny San Marcello. W tym samym czasie objął Penitencjarię Apostolską. Po wyborze Juliusza II i aresztowaniu Cesarego Borgii, obawiając się nowego papieża, uciekł do Neapolu, wraz z kardynałem Francisco de Remolinsem. Na początku 1504 roku Juliusz II napisał do niego serdeczny list, namawiając do powrotu, lecz de Borja odpowiedział, że czuje się zawstydzony przebywając na wolności, podczas gdy jego kuzyn jest w niewoli. Kilka miesięcy później rozeszła się plotka o śmierci kardynała, wobec czego król Ferdynand Aragoński napisał list do ambasadorów w Rzymie, prosząc by papież nie mianował nowego arcybiskupa Walencji, bez uprzedniej nominacji ze strony hiszpańskiego dworu królewskiego. Plotki okazały się jednak fałszywe, a kardynał pozostał w Neapolu. W 1510 roku został archiprezbiterem bazyliki liberiańskiej. Pod koniec tego roku, otrzymał fałszywą wiadomość o śmierci Juliusza II i postanowił wrócić do Rzymu. Zmarł podczas podróży, w wyniku upadku z konia, 4 albo 5 października 1511 roku.
Przypisy
Kategoria:Hiszpańscy kardynałowie XV wieku Kategoria:Kardynałowie z nominacji Aleksandra VI Kategoria:Borgiowie Kategoria:Ludzie urodzeni w Walencji Kategoria:Urodzeni w 1470 Kategoria:Zmarli w 1511 Kategoria:Hiszpańscy kardynałowie XVI wieku