W 1944 objął stanowisko ministra zdrowia w rządzie kierowanym przez Envera Hodżę. Od 1946 zasiadał w Zgromadzeniu Ludowym, pełniąc w latach 1946-1947 funkcję jego przewodniczącego. Od 1949 był członkiem Albańskiej Partii Pracy. Po usunięciu ze stanowiska pracował w szpitalach w Tiranie i w Beracie na stanowisku lekarza patologa, a także w miejscowym pogotowiu ratunkowym. W czerwcu 1955 aresztowany przez funkcjonariuszy Sigurimi i oskarżony o uprawianie wrogiej działalności propagandowej i sprzyjanie burżuazyjnemu systemowi władzy we Francji. W przekonaniu Liri Belishovy, Dishnica był represjonowany jako sygnatariusz porozumienia z Mukje i tylko wstawiennictwu Nako Spiru zawdzięczał, że nie został rozstrzelany. Skazany na 5 lat więzienia, odbywał karę przez cztery miesiące. 12 czerwca 1956 zwolniony z więzienia. Wrócił do Beratu, gdzie pracował w zawodzie lekarza. W 1975 usunięty z partii i poddany ciągłej inwigilacji. W 1994 został wybrany przewodniczącym organizacji skupiającej kombatantów wojny narodowowyzwoleńczej. Zmarł w Tiranie.
Imię Ymera Dishnicy nosi gimnazjum w Korczy.