Jednym z nich jest problem obsługi procesu w ekstremalnych warunkach i w pobliżu granic bezpieczeństwa. Zwykle jest to możliwe tylko poprzez zapewnienie stosunkowo wyrafinowanego oprzyrządowania. Około połowy lat 60. opracowano kilka takich systemów. Jednym z najbardziej wyrafinowanych, wpływowych i dobrze udokumentowanych był system ochronny o wysokiej integralności opracowany przez R.M. Stewart (1971) dla procesu tlenku etylenu. Mniej więcej w tym samym czasie napotkano wiele trudności związanych z uruchomieniem i eksploatacją dużych, jednoprzepływowych elektrowni, takich jak elektrownie etylenu i amoniaku, z bardzo poważnymi stratami finansowymi. Również po stronie projektu pojawił się poważny problem z uzyskaniem korzystnych efektów w wydatkach mających na celu poprawę bezpieczeństwa i zmniejszenie strat. Coraz bardziej widoczne było, że potrzebne jest bardziej opłacalne podejście. Zmieniał się także kontekst społeczny, a inne tematy, w szczególności zanieczyszczenie, w tym ścieki i usuwanie odpadów oraz hałas, stawały się coraz bardziej przedmiotem troski społeczeństwa i rządu. W związku z tym przemysł był zobowiązany do zbadania skutków swojej działalności dla społeczeństwa poza ogrodzeniem fabryki, a w szczególności do dokładniejszej analizy potencjalnych zagrożeń oraz zmniejszenia emisji i hałasu.