W Egipcie brał udział w bitwie pod Piramidami jako dowódca brygady pod generałem Desaixem. Następnie zyskał uznanie walcząc w bitwach pod Girgeh (6 kwietnia 1799), El Ganaim oraz szczególnie Samanhoud (12 sierpnia 1799) Po Samanhoud Morand zastąpił Frianta, który został promowany do stopnia tymczasowego dowódcy dywizji, jako przyboczny generał brygady i gubernator prowincji Girgeh. 6 września 1800 roku został mianowany generałem brygady.
Morand powrócił do Francji w 1801 roku i został przydzielony do obozu w Saint-Omer.
Wojny napoleońskie Morand walczył w IV Korpusie Soulta i wziął udział w bitwie pod Austerlitz, gdzie ponownie został ranny.
24 grudnia 1806 roku został awansowany na generała dywizji i zastąpił Marie-François Francois Falgę na stanowisku dowódcy 1 dywizji w III Korpusie Davouta. Był dowódcą tej dywizji aż do 1813 roku.
W październiku Morand dowodził swoją dywizją w bitwie pod Jeną, gdzie ponownie został ranny, tym razem w ramię. Następną ranę odniósł w bitwie pod Pruską Iławą.
W 1807 roku otrzymał order oficera wielkiego Legii Honorowej. Rok później otrzymał tytuł hrabiego imperium.
W 1809 roku walczył w pięciodniowej kampanii Lannesa w bitwie pod Abensbergiem, Landshut, Eckmühl, w dniach 20-22 kwietnia.