W latach 1675–1677 był profesorem filozofii w kolegium jezuickim w Lublinie. W 1678 za zgodą władz kościelnych opuścił zakon jezuitów i został kapłanem diecezjalnym. Pracował na dworze króla Jana III Sobieskiego. Był spowiednikiem, kanclerzem i sekretarzem królowej Polski Marii Kazimiery d’Arquien oraz proboszczem parafii św. Wawrzyńca w Żółkwi. W 1680 został kanonikiem krakowskim, a w 1699 warmińskim. W 1683 wygłosił kazania w katedrze wawelskiej dla króla i jego dowódców wyruszających pod Wiedeń. W 1698 towarzyszył królowej w podróży do Rzymu.
22 maja 1713 papież Klemens XI prekonizował go biskupem pomocniczym warmińskim oraz biskupem in partibus infidelium marokańskim. 17 grudnia 1713 w Dobrym Mieście przyjął sakrę biskupią z rąk biskupa warmińskiego Teodora Andrzeja Potockiego. Współkonsekratorami byli biskup pomocniczy łucki Adam Franciszek Ksawery Rostkowski oraz biskup pomocniczy płocki Paweł Antoni Załuski.
W 1702 od Augusta II Mocnego otrzymał nominację na proboszcza kapituły warmińskiej (zrezygnował z niej w 1711 i powtórnie ją otrzymał w 1715). Przyczynił się do kanonizacji Stanisława Kostki.
Był znanym kaznodzieją.