W 873 roku, dzięki interwencji papieża Jana VIII, Metody został uwolniony, jednak stosowanie liturgii słowiańskiej zostało ograniczone. Siedem lat później ponownie udał się do Rzymu, gdzie Jan VIII, bullą Industriae tuae, potwierdził wszelkie uprawnienia Metodego, nadane mu przez Hadriana II. Ponadto przydzielił mu biskupa sufragana, Wichinga, który miał rezydować w Nitrze. Z okazji znacznej poprawy stosunków pomiędzy Rzymem a Konstantynopolem w 881 roku, Metody udał się do patriarchy Focjusza, skąd powrócił z nowymi kapłanami, chcącymi kontynuować misję ewangelizacji Słowian. Po powrocie skupił się głównie na napisaniu przekładów biblijnych i kanonicznych (zebranych jako Nomokanon) i wyznaczył na swojego następcę ucznia Gorazda. Zmarł 6 kwietnia 885 roku najprawdopodobniej w Welehradzie. Miejsce jego pochówku nie jest dokładnie znane, jednak historycy podają Welehrad, Nitrę, Stare Mesto lub Devín. Pomimo rozpadu Państwa wielkomorawskiego i przywrócenia rytu łacińskiego, liturgia słowiańska przetrwała i została zaadaptowana przez Cerkiew prawosławną i Kościół greckokatolicki.