„Proces dziesięciu” (in. grupy Kulasa) rozpoczął się 5 października 1956 roku w Sądzie Wojewódzkim w Poznaniu; procesowi przewodniczył sędzia Dionizy Piotrowski. Prokurator Czesław Borkowski wraz z dwoma prokuratorami spoza Poznania, oskarżył Janusza Kulasa i dziewięciu pozostałych oskarżonych m.in. o napad na placówkę MO i zakwalifikował ten czyn jako podlegający art.1 małego kodeksu karnego i zagrożony karą od 10 lat więzienia do dożywocia lub karze śmierci. Obrońcą Janusza Kulasa był Władysław Banaczyk. Janusz Kulas podczas procesu zachowywał się z godnością i twardo bronił swojego stanowiska, ponadto wykazywał się poczuciem humoru. Po jedenastu dniach sąd zakończył proces i wyznaczył wydanie wyroku na 22 października 1956 roku. Wobec rozpoczynającej się odwilży, zasygnalizowanym przemówieniem Władysława Gomułki, sędzia początkowo wznowił proces, a następnie go zawiesił, aby już nigdy nie wznowić.