W latach 1979–1994 z ramienia Partii Pracy przez trzy kadencje sprawował mandat posła do Parlamentu Europejskiego. W tym czasie zasiadał w Komisji ds. Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Ochrony Konsumentów. Od 1989 do 1994 był jednym z przedstawicieli Europarlamentu do Wspólnego Zgromadzenia Porozumienia między państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku oraz EWG. W latach 1990–1991 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego tego zgromadzenia. W PE swoje działania kierował głównie na obszary związane z ochroną środowiska i przyrody, polityką regionalną i współpracą na rzecz rozwoju. Uczestniczył w procesie tworzenia programu Natura 2000, pełnił funkcję sprawozdawcy w procesie uchwalania dyrektyw ptasiej i siedliskowej.

Po odejściu z PE kontynuował działalność w organizacjach ekologicznych, a także działalność polityczną jako członek komisji Partii Pracy do spraw środowiska i energii.

Organizacja World Wide Fund for Nature w 2015 zaliczyła go do grona tzw. liderów na rzecz żyjącej planety („WWF Leaders for a Living Planet”) w uznaniu za jego wkład w tworzenie unijnych dyrektyw