Do niemieckich rozwiązań secesyjnych nawiązywały wygładzone płaszczyzny tynku o zdecydowanej fakturze, a także proste, pozbawione zdobień otwory okienne oraz drzwiowe, oszczędnie stosowany detal architektoniczny, rozległe stosowanie dachówki (nawet na parapetach), formy szczytów i wprowadzone w tynk zielone płytki ceramiczne. Ze stylem dworkowym willę łączą proste formy kolumn (brak baz i kapiteli) i prowincjonalna forma ganku od północy.
Po śmierci Tołwińskiego willę odziedziczył jego syn Tadeusz, profesor Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. W latach 1937–1939 w willi urządzono pensjonat. Willa po II wojnie światowej niszczała. Po 1989 stała się ponownie własnością prywatną i została wyremontowana bez poszanowania pierwotnych rozwiązań stylowych (likwidacja charakterystycznych płytek ceramicznych i fontanny, zamurowanie ganków i wycięcie historycznej zieleni).
Przypisy
Kategoria:Obiekty budowlane w Konstancinie-Jeziornie Este