thumb|Sphragisticus nebulosus Megalonotini – plemię pluskwiaków z podrzędu różnoskrzydłych i rodziny brudźcowatych.
Pluskwiaki te mają przedplecze z płasko rozszerzonymi lub zaopatrzonymi w listewkę krawędziami bocznymi. Odwłok jest wyposażony w laterotergity i ma przetchlinki trzeciej i czwartej pary umieszczone na grzbietowej stronie segmentów, a pozostałe na sternitach.
U larw brak jest szwu Y-kształtnego. Odwłok mają ciemno ubarwiony, silnie zesklerotyzowany i wyposażony w trzy dobrze wykształcone ujścia grzbietowych gruczołów zapachowych.
Przedstawiciele plemienia zamieszkują głównie strefę międzyzwrotnikową Starego Świata i krainę Palearktykę. Nieliczne gatunki znane są z Nearktyki, natomiast brak ich zupełnie w krainie neotropikalnej i australijskiej. W Polsce stwierdzono 7 gatunków z 2 rodzajów (zobacz: brudźcowate Polski).
Takson ten wprowadzony został w 1957 roku przez Jamesa Alexandera Slatera. Należy do niego około 90 opisanych gatunków, zgrupowanych w rodzajach:
Afralampes Slater, 1998 Allocentrum Bergroth, 1894 Anepsiocoris Puton, 1886 Anepsiodes Reuter, 1882 Dermatinoides Slater & Sweet, 1973 Hadrocnemis Jakovlev, 1881 Hispanocoris Costas & Vázquez, 1999 Icus Fieber, 1861 Lamprodema Fieber, 1861 Lasiocoris Fieber, 1861 Leptomelus Jakovlev, 1881 Megalonotus Fieber, 1861 – strzeszyk Metastenothorax Reuter, 1884 Microthisus Lindberg, 1958 Pezocoris Jakovlev, 1875 Piezoscelis Fieber, 1870 Polycrates Stal, 1865 Proderus Fieber, 1861 Sphragisticus Stal, 1872 Tempereocoris Pericart, 1995 Tethallotrum Scudder, 1962
Przypisy
Kategoria:Brudźcowate